با درد ایستاده‌ام و سپاس می‌گذارم؛ رنج نامه زندانی سیاسی مطلب احمدیان

وضعیت جسمی این زندانی سیاسی، به حدی وخیم است که حتی توان نوشتن را از دست داده و با «نیم‌رمق» قلم به دست گرفته است. با این حال، مطلب احمدیان در نامه‌ی خود تاکید می‌کند که «عجز جسمانی» هرگز به معنای عقب‌نشینی از آرمان‌های انسانی و سیاسی‌اش نیست

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۴ – زندانی سیاسی مطلب احمدیان، با سابقه‌ای طولانی از تحمل حبس، در وضعیت وخیم جسمی در زندان اوین به سر می‌برد و با وجود دردهای طاقت‌فرسا، همچنان از رسیدگی درمانی و اعزام به بیمارستان محروم مانده است. احمدیان که بیش از یک دهه از عمر خود را پشت میله‌های زندان سپری کرده، در تازه‌ترین نامه‌ی خود از درون زندان، با بیانی صادقانه و در عین حال سرشار از استقامت، از دردهای جسمانی، فشارهای روانی و در عین حال پایداری بر آرمان‌های آزادی سخن گفته است.

وضعیت جسمی این زندانی سیاسی، به حدی وخیم است که حتی توان نوشتن را از دست داده و با «نیم‌رمق» قلم به دست گرفته است. با این حال، مطلب احمدیان در نامه‌ی خود تاکید می‌کند که «عجز جسمانی» هرگز به معنای عقب‌نشینی از آرمان‌های انسانی و سیاسی‌اش نیست. او سال‌هاست که از بیماری‌های متعدد رنج می‌برد؛ اما مسئولان زندان و نهادهای قضایی با بی‌تفاوتی، از اعزام وی به مراکز درمانی جلوگیری کرده‌اند.

مطلب احمدیان در بخش‌هایی از نوشته خود، به طنز تلخی اشاره می‌کند که دردهای جدیدش را «به کلکسیون بیماری‌ها» افزوده و از دوستانی که احوالش را می‌پرسند، با لبخند پاسخ می‌دهد تا نگرانی آنان را بیشتر نکند. این روحیه‌ی مقاوم، بازتابی از نسل زندانیان سیاسی ایران است که با وجود فشارهای طاقت‌فرسا، همچنان صدای پایداری و آزادی‌خواهی را در تاریک‌ترین سلول‌ها زنده نگه می‌دارند.

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۴