بر اساس اطلاعات رسیده به «ایرانوایر»، «پوریا جوادی» ۲۸ساله، اهل شهرستان داراب در استان فارس، روز ۱۸دیماه۱۴۰۴ در محله «پونک» تهران، با اصابت گلوله جنگی به ناحیه گلو بهشدت مجروح شد و پس از انجام چند عمل جراحی، در روز ۷ بهمنماه جان خود را از دست داد.
به گفته یک منبع نزدیک به خانواده، پوریا جوادی هنگام حضور در پونک تهران هدف شلیک مستقیم قرار گرفته و گلوله از سوی یک تکتیرانداز، از پشت بام به ناحیه گلوی او اصابت کرده است. او پس از تیراندازی به یکی از بیمارستانهای تهران منتقل شده و طی حدود ۲۰روز، دستکم سه بار تحت عمل جراحی قرار گرفته است، اما شدت جراحات در نهایت منجر به مرگ او شده است.
این منبع میگوید پیکر پوریا جوادی در روز ۹بهمنماه۱۴۰۴ به زادگاهش منتقل و در شهرستان داراب به خاک سپرده شده است.
به گفته منابع آگاه، پوریا جوادی دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در تهران بوده و مراحل پایانی پایاننامه خود را میگذرانده است. او پیشتر مدرک کارشناسی خود را در رشته برق از دانشگاه بیرجند دریافت کرده بود و همزمان در یک شرکت خصوصی نیز مشغول به کار بوده است.
به گفته نزدیکان، پوریا از ۱۲سالگی و پس از از دست دادن پدرش، مسوولیت تامین معاش خانواده را بر عهده داشته و در کنار تحصیل و کار، در باغ پرتقال خانوادگی نیز فعالیت میکرد. او کوچکترین فرزند خانواده بود، اما نقشی محوری در مراقبت از اعضای خانواده داشت؛ از جمله پرستاری از برادرش پس از یک سانحه رانندگی و رسیدگی چند ماهه به خواهرزادهاش که تحت عمل جراحی قرار گرفته بود.
بر اساس این روایت، پس از جانباختن پوریا جوادی، خانواده او تحت فشار قرار گرفته و از آنها تعهد گرفته شده است که درباره جزئیات این پرونده با رسانهها صحبت نکنند.
«ایرانوایر» ۱۷ بهمن ۱۴۰۴
