در کشوری که تعریفی برای خط فقرش نیست
پاس میداریم 17 اکتبر روز جهانی ریشه کنی فقررا در حالیکه
شاهدیم بر زخم هایی که چشمی برای دیدنش نیست
و میخوانیم آمار روز افزون فقر را، فقر از جنس فروش کلیه زیر قیمت بازار! فقر از نوع کارتن خوابها آنهم با آمارهای چندین رقمی، کارتن خوابی زنان همراه با کودکانشان، کارتن خواب هائی که نه بی سوادند و نه بزهکار، کارتن خواب هائی از نوع فارغالتحصیلان دانشگاهی، کارشناس ارشد ادبیات!. و …
زخم هایی از جنس: تکدی گری اجباری، ،نداشتن بیمه ی درمانی، عدم پاسخگوئی به 6، 7، 8 ماه و ماه حقوق عقب افتاده، اعتیاد ، فرار.و …
فقر از نوع : پیش فروش فرزند قبل از تولد…فقریعنی برای چندرغاز در بدترین شرایط کارکردن… فقر یعنی چشم دوختن به دست دیگران برای یک لقمه نان…
دولتی که انتهای تونل وعده و وعیدهای آن ناپیداست
همچنان انتظار میکشیم:
بیمه زنان خانه دار را، بیمه مهریه، طرح استخدام نیمه وقت زنان، ،طرح پیشگیری ازبحران اعتیاد، لایحه مرخصی سه ساله به دانشجویانی که مادرمی شوند، تشکیل بانک اطلاعات آمار اشتغال زنان، ارائه یک سال سنوات به ازای هر فرزند به مادران شاغل، ارائه لایحه « تقلیل ساعت کاری زنان شاغل از 44 ساعت به 36 ساعت در هفته»… اما:
هر وعده که دادند به ما، باد هوا بود هر نکته که گفتند غلط بود و ریا بود
با فلاکت مملکت از چارسو پُر سائل است
وز برای اینهمه سائل، کسی مسئول نیست
فقر با مزه تلخ: تن فروشی، بی سرپناه ماندن، در خیابان بسر بردن، مرگ به جرم کولبری، نا امیدی، فریاد مانده درگلو و …
مادۀ 23 اعلامیه جهانی حقوق بشر
بند 1: هرانسانی…. سزاوار حمایت در برابر بیکاری است .
بند 2: هر انسانی سزاوار است تا بدون هیچ تبعیضی برای کار برابر مزد برابر دریافت کند.
بند 3: هرکسی که کار میکند سزاوار دریافت پاداشی منصفانه و مطلوب برای تامین خود و خانواده موافق با حیثیت و کرامت انسانی بوده و نیز میبایست در صورت نیاز از پشتیبانی های اجتماعی تکمیلی برخوردار گردد.
و ماده 16 : خانواده یک واحد گروهی طبیعی و زیر بنائی برای جامعه است و حق دارد از حمایت جامعه و « دولت» بهره مند گردد.
762
کانون دفاع از حقوق بشر در ایران
کمیته دفاع از حقوق زنان
